İnsan, sonsuz bir deryadır, sahili görünmez.
O, mana eridir, maddeye köle edilmez.
Mahlukatın cümlesi, kıyam eder insana,
İnsan ki, ayna olmuştur, Hz. Rahman’a…
O insan ki, önünde mesafeler dürülür,
Bugün burda, yarın çok uzaklarda görülür…
Onunla dağlar, taşlar, kurtlar, kuşlar, zikreder,
O, vahşi hayvanları, kendisine ram eder.
“Gel” olur insan iner, insan çıkar semaya,
İnsan, ezelden tutkundur, Cenab-ı Mevla’ya
Onda görünür, Hakk’ın, kudreti ve sanatı,
İnsan kadar azizdir, insanın hatıratı.
Ey benim insanım, sana insanlık yakışır,
İnsan, o ki; tüm kemalatı kendinde taşır…
Tabiatın tezgahında, kumaşın dokunur,
Kitaplarda, senin hatıraların okunur.
Elleri yıldızlara değer, dersem şaşmayın,
İnsanı sevin, edeb çizgisini aşmayın…
Yorum bırakın