Ey çocuğum, sevgiler yalan, dostluklar yalan
Hayal ve oyunla, bir zaman da sen oyalan
Yıllar ilerledikçe, maske düşer yüzlerden
Gönül kederle dolar, sevgi gider gözlerden
Ne umdukların olur ne vefayı bulursun
Bu çileli hayatta, yandıkça durulursun
Hüzünlü bir hatıra kalır, sevdiklerinden
Peşinde gece gündüz, şevkle döndüklerinden
Ne geçen gün gelir ne o heyecan bulunur
Ne sevgisiz yaşanır ne sevgiye doyulur
Kaderin hükmü, nice ateşleri söndürür
Seni ezik yaşatır, ötekini güldürür
Bir gün ayrılır yollar, eş, dost ve arkadaştan
Sen de yorgun çıkarsın, bu çileli savaştan
Yıkılır içindeki o muhteşem saraylar
Yıpratır seni, nefse ağır gelen olaylar
İnsanlar yalnız doğar, garip ve mahzun ölür
İnsan bu hakikati, son baharında görür
Yılların yorgunluğu, gözlerinden okunur
Yalnızlık düşüncesi, can evine dokunur
Kaderin kıskacında, yaşarken de ölünür
Yıllar geçtikçe, insan, yalnızlığa gömülür
Sızlanmak ve yanmakla ne dert biter ne acı
Allah’a dönmektir, bu yalnızlığın ilacı
Huzur arayan gönül, Hakk’la sükûnet bulur,
O’nunla ağrı diner, acılar unutulur
Yaşamaktan gayemiz, Yaratan’ı bilmektir
İnsan gibi yaşayıp, insan gibi ölmektir.
Yorum bırakın